حالی است مرا که که عشق تعبیرش کن

رنج خوش و درد شاد تفصیرش کن

خواهی که به کنه حال ما پی ببری

اهی زجگر برار و تصویرش کن

حالی است مرا که عاشقانش دانند

دانند بلاکشان و عشقش خوانند

این درد و بلا نصیب هر کس نشود

ان را که شود سلامتش بستانند

حالی است مرا که استخوانم سوزد

سرمایه عمر و نقد جانم سوزد

جز عشق چه نام دارد این اتش سرخ؟

دانم به یقین که خان و مانم سوزد.