سلام

اول عذر خواهی کنم به خاطر اینکه چند وقت که اپ نکردم

امروز یک متن میخوام بنویسم در مورد دوستی

از کتاب پیامبر اثر جبران خلیل جبران

فکر کنم بشناسیدش نویسنده ی معروفی هست

حتما کتابهاش بخونید. ضرر نمیکنید

دوستی

و انگاه جوانی گفتای حکیم مهربان از دوستی سخن بگوی.

پیامبر گفت:دوست شما همان دعای شماست که مستجاب شده است.

مزرعه ی شماست که در ان با عشق دانه می کارید و با شکر درو می کنید.

سفره ی طعام و اتشدان شماست.

زیرا با گرسنگی نزد او می ایید و در کنارش ارامش می جویید.

وقتی دوست شما از ضمیر خویش سخن می گوید شما را نه هراسان باشد که گویید

"چنین نیست" و نه دریغ باشدکه گوید "اری چنین است".

و هنگامی که او سکوت می کندقلب شما از گوش کردن به اوای قلب او باز نمی ایستد.

زیرا در اقلیم دوستی همه ی اندیشه ها همه ی ارزوها و انتظارات بی هیچ کلمه ای به دنیا

می ایند و میان دو دوست تقسیم می شوند

با شادی و نشاطی که در زبان نمی گنجذ.

وقتی از دوست جدا می شوید به دل غمی راه نمی دهید

زیرا انچه را که شمادر او بیش از همه چیز دوست می دارید ای بسا که در جدایی بهتر در

چشم شما جلوه می کند چنانکه کوهنوردوقتی از دشت به کوه می نگردانرا بهتر می بیند.

و خوشتر انکه در دوستی هیچ مقصودی در میان نباشد مگر انکه روح شما ژرفترو

عظیم تر می شود.

زیرا اگر عشق در پی چیزی جز کشف اسرار عشقباشد به حقیقت عشق نیست

بلکه دامی است که ادمی می گسترد ودران صیدی جز کالای بیهوده نمی افتد

و بگذار بهترین بخش هستی تو از ان دوستت باشد.

زیرا اگر دوست را بدان خاطر بخواهی که ساعات خود را در صحبت با او بر باد دهی

بهره ان دوستی چه خواهد بود؟

پس در صحبت او ساعاتی را بجوی برای زیستن(نه برای کشتن)

زیرا دوست برای ان است نیاز تو را بر اورد نه تهی بودنت را پر کند.

و بگذار که در پیوند شیرین دوستی خنده و شادی باشد و شریک شدن در لذتهای یکدیگر.

زیرا ذر شبنم نکته های ظریف و کوچک دل ادمی را صبح خود را می یابد و تازه و با طراوت می شود.